Depresja

depresja psycholog warszawa

Jaki jest zewnętrzny wyraz tego co nazywamy depresją?

Najprościej można by to tak opisać: lęk – czy przerażenie.

Dlaczego?

Depresja jest z reguły wtórna, a pierwotnym z reguły jest lęk. Lęk jest jakby wstępem do rozwoju innych zaburzeń życia psychicznego. Można go opisać w kategoriach zarówno emocjonalnych( przygnębienie, obojętność emocjonalna, negatywne myślenie, krytycyzm itp.), jak i w kategoriach somatycznych (zaburzenia snu, spadek lub wzrost apetytu, bóle głowy, bóle mięśni, kołatanie serca itp.) czy też konkretnych zachowań (chęć do ukrycia się, schowania, niechęć do wstania z łóżka, unikanie kontaktów społecznych itp.).

Jeżeli taki stan trwa długo to powoduje to zmiany nastroju, najczęściej w formie przygnębienia. Krańcową formą stanu przygnębienia, obniżenia nastroju jest rezygnacja – zaprzestanie. Człowiek przestaje walczyć o swoje zdrowie, rezygnuje.

Mechanizm zaprzestania, rezygnacji jest początkiem tragedii człowieka. A gdzieś po drodze jest cały proces depresyjny w różnej postaci.

Należy jednak pamiętać, że:

Każdy z nas miewa czasem obniżony nastrój.

Jeśli spotka nas jakaś krzywda, niepowodzenie, nadmierny stres, możemy czuć się wstrząśnięci. Objawami tego zdarzenia może być smutek, złość, rozdrażnienie, niepokój, lęk, apatia, płacz, kołatanie serca, bóle głowy czy brzucha, utrata apetytu lub jego zwiększenie.

Z reguły nastrój taki mija po kilku dniach, nie nazywamy go depresją, tylko utrata zainteresowań przyjemnością i obniżenie zdolności do jej przeżywania (człowiek nie ma przyjemności z jedzenia, snu, mycia, z tych przyjemności, których dostarcza mu ciało), jednak jest to stan przejściowy.

Czym zatem jest depresja?

Jest to zmiana nastroju polegająca na pogrążeniu się w smutku, wygaszeniu zainteresowań oraz utrata zdolność do odczuwania przyjemności. Nic człowiekowi nie sprawia przyjemności. Nie ma rzeczy, która by zainteresowała, nie ma zjawisk, które wprawiały by człowieka w stan zainteresowania. Terminu depresja używamy do opisania poważniejszego zaburzenia, które utrzymuje się co najmniej kilka tygodni. Zaburzenia dotyczą zarówno stanu psychicznego jak i fizycznego. Depresja przeważnie pojawia się bez namacalnego powodu i może być zagrożeniem dla życia.

W depresji wszystkie objawy są nasilone i trwają powyżej dwóch tygodni.

Jakie są przyczyny depresji?

  1. Przyczyna  somatogenna.

Choroby somatyczne były tym, co powodowało rozwój zjawiska depresji. Jeżeli ktoś cierpi psychicznie i rzeczywiście dolegliwości są dokuczliwe i człowiek nie daje sobie z nimi rady, a pomoc medyczna nie jest w pełni skuteczna to możemy z dużym prawdopodobieństwem przypuszczać, że rozwinie się zespół depresyjny jako odpowiedź na chorobę.

  1. Przyczyna psychogenna.

Najczęściej powodem jest nerwica. Nerwica jest zjawiskiem przykrym, bardzo dokuczliwym. Nerwicowcy cierpią bardzo. Wydaje się, że nie mają powodu narzekać na życie, mają wszystko, co do życia potrzebne, (inni ludzie często nie mają nawet połowy tego), a jednak wyrażają cierpienia i to cierpienia, które subiektywnie są dla nich bardzo trudne do zniesienia. Jeżeli ktoś tak subiektywnie przez długi okres czasu zmaga się z sobą to konsekwencją może być depresja. I wtedy mówimy o psychogennym podłożu.

  1. Przyczyna endogenna

Choroby psychiczne mogą być dziedziczone. Jest to jedna z koncepcji psychologicznych. Depresja powstać może, gdy człowiek rodzi się z pewnymi tendencjami, W genach dostaje coś takiego, jak skłonność do zaburzeń depresyjnych.

Jakie są podstawowe objawy depresji?

Somatyczne: 

  1. utrata zainteresowań przyjemnością i obniżenie zdolności do jej przeżywania (człowiek nie ma przyjemności zjedzenia, snu, mycia ( z tych przyjemności, których dostarcza mu ciało)
  2. zobojętnienie (jest to typowo psychiczny symptom, ale wyraża się on w  somatyce)
  3. bezsenność, nadmiar snu,  przedwczesne budzenie się rano (kładziemy się spać również z powodów somatycznych -błogość, ciepło, miękkość)
  4. nasilenie depresji w godzinach porannych (rano powinniśmy czuć się rześko, sen ma dawać poczucie energii; jeżeli tego nie odczuwamy, mamy dyskomfort)
  5. zahamowanie lub pobudzenie psychoruchowe
  6. utrata łaknienia (objaw jednocześnie psychiczny i somatyczny)
  7. spadek wagi ciała (5% w stosunku do wagi z poprzedniego miesiąca; ale niekoniecznie -może to być również wahanie wagi)
  8. obniżenie popędu płciowego (brak zainteresowania płcią)

Psychopatologiczne:

  1. obniżony nastrój,
  2. lęk,
  3. obojętność emocjonalna,
  4. myślenie depresyjne,
  5. zaburzenia koncentracji i pamięci,
  6. utrata zainteresowań,
  7. urojenia,
  8. omamy,
  9. myśli samobójcze,
  10. negatywne myślenie,
  11. krytycyzm,
  12. postrzeganie wszystkiego „w czarnych barwach”,
  13. depresyjne myślenie.

Psychopatologiczne objawy mogą mieć różne nasilenie  –  od smutku i lęku aż do urojeń, omamów, skłonności samobójczych.

Objawy somatyczne najczęściej wywołują zaburzenia snu, zmęczenie, obojętność emocjonalną i utratę wagi.

Wśród wielu objawów warto przyjrzeć się depresyjnemu myśleniu, które często dotyka wszystkich sfer życia.

Depresyjnemu myśleniu towarzyszą myśli takie jak:

  • źle pracuję, jestem złą żoną, matką, córką, siostrą, babcią /jestem złym mężem, synem, bratem, dziadkiem/
  • nierealistyczne oczekiwania, na przykład – „nie będę szczęśliwa jeśli wszyscy w pracy mnie nie polubią, nie docenią mojej pracy”, „nie będę szczęśliwa w małżeństwie dopóki istnieją w nim jakiekolwiek problemy”, „ nie będę dobrą matką do póki nie będę mieć z dzieckiem żadnych problemów” itp.
  • błędy myślenia, takie jak: negatywne wnioski, koncentracja na błędach, problemach, nie dostrzeganie żadnych pozytywnych aspektów życia, przeświadczenie, że błędów nie da się naprawić itp.
  • wyciąganie ogólnych przeświadczeń na podstawie incydentalnych faktów.

Jak sobie pomóc?

Jeśli od ponad dwóch tygodni towarzyszy Ci obniżony nastrój, negatywne myślenie, zaburzenia snu, utrata zainteresowań, masz zaburzenia koncentracji uwagi i pamięci, odczuwasz obojętność emocjonalną czy też gdy pojawiły się u Ciebie myśli samobójcze koniecznie udaj się do psychologa.

Jeśli natomiast odczuwasz dolegliwości fizyczne takie jak: bóle głowy czy brzucha, uczucie zmęczenia, tracisz lub przybierasz na wadze, masz zaparcia, nieregularnie miesiączkujesz czy też gdy wystąpiły u Ciebie omamy lub urojenia skontaktuj się z lekarzem specjalistą.

Co ja jako psycholog mogę Państwu zaoferoować:

  1. wyjaśnienie choroby (psychoedukacja to zawsze początek procesu terapii; osoba ma prawo wiedzieć co terapeuta spostrzega, widzi i rozumowanie własne ma stać się częścią rozumowania pacjenta)
  2. informację o sposobach i przebiegu leczenia (pacjent ma prawo wiedzieć na czym będzie polegała terapia, leczenie)
  3. zapewnienie oparcia i poczucia bezpieczeństwa (choroba ustępuje łatwiej kiedy osoba nabiera poczucia bezpieczeństwa w danym środowisku psychologicznym)
  4. współudział chorego w procesie leczenia (obowiązkiem psychologa jest uświadomić choremu, że j ego praca jest tutaj zasadnicza)
  5. pomoc w rozwiązywaniu problemów życiowych
  6. wspomaganie członków rodziny w udzielaniu choremu oparcia
  7. pomoc w przezwyciężaniu trudności życiowych sprzyjających depresji

Badania skuteczności w leczeniu depresji wykazują, że połączenie psychoterapii z leczeniem psychiatrycznym daję największą efektywność w jej zwalczaniu.

Warto pamiętać, że depresja jest chorobą uleczalną i osoba chora na nią będzie czuła się w czasie jej leczenia i terapii coraz lepiej.

Jeśli po przeczytaniu tego artykułu czujesz, że ten problem jest w Twoim życiu i chcesz podjąć próbę wyjścia z niego lub jeśli jesteś osobą chcącą pomóc osobie uzależnionej a nie wiesz jak skontaktuj się ze mną telefonicznie lub mailowo.:

Małgorzata Stąsiek

tel. 503 940 923

email: porady.psychologiczne24@gmail.com